Drie jaar geleden was er geen ploeg. Geen sporthal in de wijk. Zelfs geen spelersgroep. Er was vooral één vraag: waarom hebben andere Antwerpse buurten wél een zaalvoetbalploeg en de Seefhoek niet? Vandaag telt Futsal Project Seefhoek een vijftigtal spelers, promoveerden twee ploegen in hetzelfde seizoen en komt er een derde, recreatieve ploeg bij. Vanaf dit seizoen volgt nog een belangrijke stap: eindelijk thuisspelen in de Seefhoek.
Voor voorzitter en mede-initiatiefnemer Abdel El Haddouchi gaat het daarom al lang niet meer alleen over zaalvoetbal.
“De club is eigenlijk in bezit van heel de wijk.”
“Misschien moeten wij gewoon een ploeg starten.”
Het begon enkele jaren geleden tijdens een zaalvoetbalwedstrijd. Abdel ging kijken naar een vriend die een promotiewedstrijd speelde. In die competitie zag hij ploegen met wortels in Borgerhout, Luchtbal, Hoboken en het Kiel.
De vaststelling was eenvoudig: de Seefhoek had niets vergelijkbaars.
“Ik zei toen voor de grap: misschien moeten wij een ploeg starten.”
Veel meer bleek er niet nodig om het idee in beweging te krijgen. Abdel zocht uit hoe hij een ploeg kon inschrijven bij Voetbal Vlaanderen en deed het gewoon. Spelers, accommodatie en een uitgebreide clubstructuur? Die moesten daarna nog volgen.
Ook Aly Touré, opgegroeid in de Seefhoek, stapte mee in het project en neemt vandaag de sportieve leiding voor zijn rekening.
Thuiswedstrijden, maar nog niet thuis
Een ploeg oprichten bleek één ding. Een plek vinden om te spelen was iets anders.
Abdel belde verschillende sporthallen af tot via Voetbal Vlaanderen een oplossing uit de bus kwam: sporthal Het Venneke in Ekeren. Daar werkte Futsal Project Seefhoek zijn eerste thuiswedstrijden af.
Thuiswedstrijden? Ja. Maar thuis waren ze eigenlijk nog niet.
Dat verandert dit seizoen. De club kreeg erkenning van de stad Antwerpen en krijgt een zaal in de Seefhoek. De eerste en tweede ploeg spelen er op vrijdagavond hun thuiswedstrijden.
Dat lijkt misschien een praktisch detail, maar voor een club die zo sterk verbonden is met haar wijk betekent het veel meer.
Bij een derby tegen Borgerhout komen volgens Abdel vandaag al 50 tot 100 supporters opdagen. Voortaan hoeven zij daarvoor de wijk niet meer uit.
Van tien naar vijftig spelers
Ook sportief ging het razendsnel. Futsal Project Seefhoek begon met ongeveer tien spelers. Drie jaar later zijn dat er een vijftigtal.
De eerste én tweede ploeg werden vorig seizoen kampioen in 2de en 1ste provinciale en promoveerden. Dit seizoen komt daar een derde, recreatieve ploeg bij.
Die derde ploeg vertelt misschien nog beter waar het project voor staat dan de twee kampioenstitels. Ze richt zich op mensen die elders minder gemakkelijk een plaats vinden.
“Bij ons kunnen ze gewoon komen voetballen en plezier maken.”
Waar de club aanvankelijk blij was met iedereen die wilde meedoen, is de belangstelling ondertussen zo groot dat selectiemomenten noodzakelijk worden.
En toch wil Abdel één ding bewaken: wie het shirt aantrekt, moet begrijpen waarvoor het staat.
“Wie voor ons speelt, speelt voor de badge. Dat moet iets waard zijn.”
Back to the roots
De groei zie je niet alleen op het terrein.
Sommige spelers wonen nog in de Seefhoek, anderen groeiden er op en verhuisden later.
Hetzelfde geldt voor de mensen op de tribune.
Abdel vertelt over vrienden die hij jarenlang niet had gezien. Mensen bouwden elders hun leven en carrière uit, maar verschijnen nu opnieuw in de wijk wanneer Futsal Project Seefhoek speelt.
“Ik heb vrienden die ik tien jaar niet meer had gezien of gesproken. Ook mensen die niet meer in de Seefhoek wonen, komen naar onze wedstrijden. Voor hen is dat een beetje back to the roots.
Dat doet iets met hen. Het geeft een zekere trots.”
Net dat vindt hij bijzonder.
Traditie koop je niet. Clubs en buurten met een lange voetbalgeschiedenis hebben generaties gehad om een achterban op te bouwen. Futsal Project Seefhoek bestaat amper enkele jaren.
“Als je dan ziet wat wij op zo’n korte tijd hebben neergezet, vind ik dat heel bijzonder.”
Voetbal als middel
Wie alleen naar de uitslagen kijkt, mist daardoor een belangrijk deel van het verhaal.
De club werkt samen met KRAS en stelt op donderdag haar zaal ter beschikking voor activiteiten met jongeren. Ze wil meer tornooien in de Seefhoek organiseren en jongeren meer vrijetijdsbesteding aanbieden.
Ook binnen de spelersgroep gaat de begeleiding soms verder dan trainen en wedstrijden spelen.
Voor sommige jongeren biedt de club structuur, begeleiding en een plek waar ze hun tijd zinvol doorbrengen. Abdel ziet daarin nadrukkelijk een maatschappelijke rol voor het project.
Het verklaart ook waarom Futsal Project Seefhoek verder wil groeien dan een zaalvoetbalclub met drie ploegen.
Een oude band krijgt een nieuw hoofdstuk
Ook de samenwerking met Rolemodelz heeft wortels die verder teruggaan dan het huidige sponsorschap.
Abdel leerde Kevin Marnef jaren geleden kennen toen Kevin nog als begeleider bij KRAS werkte.
Hun wegen gingen daarna uiteen. Kevin verliet KRAS en richtte later Rolemodelz op.
Jaren later kwamen ze elkaar opnieuw tegen. Abdel vertelde over het jonge zaalvoetbalproject dat hij aan het uitbouwen was.
Kevins antwoord was kort: “Doe maar, ik doe mee.”
Vandaag ondersteunt Rolemodelz Futsal Project Seefhoek financieel, maar de samenwerking gaat verder. Kevin treedt bijvoorbeeld ook op als woordvoerder wanneer de club ondersteuning nodig heeft in dossiers bij de voetbalbond.
Vanaf het nieuwe seizoen krijgt Rolemodelz bovendien een prominente plaats op de nieuwe wedstrijdshirts.
Niet omdat Rolemodelz aan de basis lag van het project, maar omdat twee trajecten die jaren geleden bij KRAS kruisten elkaar later opnieuw vonden.
Ook sportief gaat de lat omhoog
De maatschappelijke ambities betekenen niet dat de sportieve ambities ontbreken.
Aly Touré leidt het sportieve luik. Hij behaalde zijn UEFA B-trainersattest, werkt richting UEFA A en is daarnaast coach bij RAFC.
Voor het debuut in derde klasse kwamen vier nieuwe spelers bij de eerste ploeg.
Onder hen Bilal Touba, die vorig seizoen nog in tweede nationale speelde.
Toch weigert Abdel grote voorspellingen te doen.
“We hebben een heel sterke selectie. Sommigen zijn ervan overtuigd dat we met deze ploeg kampioen kunnen spelen. Maar ik wil eerst zien wat het betekent om in derde klasse te spelen.”
Na twee kampioenen in één seizoen en een ploeg die op 2 jaar steeg van 2de provinciale naar derde nationale klinkt dat misschien opvallend voorzichtig.
Maar de volgende ambitie van Futsal Project Seefhoek ligt dan ook niet uitsluitend in het klassement. De club wil meer tornooien organiseren, meer jongeren bereiken en haar rol in de wijk verder uitbouwen.
Twee jaar geleden moest Futsal Project Seefhoek voor zijn thuiswedstrijden nog naar Ekeren.
Dit seizoen speelt de club eindelijk waar het verhaal begon.
Thuis in de Seefhoek.
